Never a dull moment. Het ene moment zit je tot over je oren in de campagne om het fokken van nertsen in Nederland te verbieden. Het andere moment zit je in het vliegtuig naar Canada. Op uitnodiging van de HSUS (Humane Society United States) zal ik namens Bont voor Dieren als waarnemer bij de zeehondenjacht in oost-Canada zijn. En op het moment van dit schrijven zit ik in de auto dit weblog te tikken dat ik de komende dagen van tijd tot tijd zal bijwerken.

Afgelopen dinsdagmiddag viel het besluit naar Canada af te reizen, de allerlaatste nog beschikbare stoel kon ik nog boeken en via een flinke omweg belandde ik woensdagavond na 24(!) uur reizen in Halifax, Nova Scotia, Canada.

Maar eerst nog even dit: Bont voor Dieren vindt het van groot belang dat elk jaar zoveel mogelijk mensen getuige zijn van de zeehondenjacht. De jacht in Canada is de grootste jacht op zeezoogdieren ter wereld. Met recht kun je dit dus een massaslachting noemen. Getuigenverslagen van de jacht zijn een belangrijk middel om enerzijds mensen ervan te doordringen dat ze geen (zeehonden)bont moeten kopen of dragen en anderzijds om bij te dragen tot wettelijke verboden op zeehondenbont. Doemt de vraag op: `Kun jij als waarnemer ook ingrijpen en voorkomen dat de dieren worden doodgeknuppeld?’ Het antwoord luidt – helaas – nee als het gaat om direct ingrijpen ter plekke. En dat is naar, frustrerend en afschuwelijk. Op zijn zachtst gezegd.
Máár, op langere termijn voorkomen we wél dit dierenleed door steeds maar weer verslag te doen van die vreselijke jacht. Deze beelden gaan de hele wereld over. Mede dankzij dat en het waarnemerschap (ook van Nederlandse parlementariërs) hebben wij sinds verleden jaar in Nederland een import- en handelsverbod op het bont van zadelrobben en klapmutsen. De volgende stap voor Bont voor Dieren is om met collega’s uit het buitenland een Europees importverbod te bewerkstelligen. Dus ja, uiteindelijk voorkomen we wel degelijk dat er dieren worden doodgeknuppeld. En is het dus zinvol om naar Canada af te reizen.

Waar deze autorit mij aan het einde van de dag zal brengen is nog onduidelijk: Sydney of Charlottetown. Hoewel de jacht morgen naar alle waarschijnlijkheid gaat beginnen, is het nog onduidelijk wáár. Dit hangt af van de weersomstandigheden en het belangrijkste: waar zijn de zeehonden? De wetenschap wat deze dieren de komende weken boven het hoofd hangt is hartverscheurend.

Even terug naar vannacht: de aankomst in Canada was niet bepaald hartverwarmend. Iedereen die het land binnenkomt wordt – net als in Amerika – aan de tand gevoeld door een douanebeambtenaar over zijn of haar doel van het bezoek. Toen bleek dat ik als waarnemer van de zeehondenjacht kwam, werd de ondervraging een stuk strenger.  En werd ik zelfs doorgestuurd naar de Immigration Officer voor nader verhoor. Daarna mocht ik dan toch het land binnen. Welkom in Canada!

Vanochtend werd ik geacht mij te vervoegen bij het Ministerie van Visserij en Oceanen. Dat ministerie geeft de permits (vergunningen) af voor waarnemers (en jagers). Na een poos wachten werd ik naar een kamertje gedirigeerd waar alweer een interview volgde over wat ik van plan ben te gaan doen op het ijs. Hoewel ik het begeerde papiertje daarna nog niet in handen kreeg, lijkt dat wel binnen afzienbare tijd te gaan gebeuren.
De crew van RTL Nieuws was er trouwens eveneens. Ook zij dienen een vergunningaanvraag in te dienen om verslag van de jacht te mogen doen. Ik ben verheugd dat er ook vanuit Nederland belangstelling is om verslag te doen van de jacht. Het item van RTL komt waarschijnlijk over een paar dagen op tv; een uitgebreide special van 12 minuten op RTLZ is komende dinsdag te zien: kijken dus!

Morgen(vrijdag)avond geef ik een interview aan Llinke Soep op Radio 1 (vanaf ongeveer 20.00 uur).

Het laatste bericht is dat de jacht waarschijnlijk morgen in Charlottetown gaat beginnen. We gaan dus nu op weg naar Charlottetown. Met een kans dat we halverwege rechtsomkeert moeten maken.

Wordt vervolgd.

En nu zijn wij ineens in Sydney. Nu ja, ineens. Na een autorit van ruim 8 uur door een onophoudelijke sneeuwstorm zijn wij hier ongeveer een uur geleden gearriveerd.

Nog niet iedereen overigens. De truck met de spullen voor het hoofdkwartier en verschillende auto’s zijn nog onderweg. De autorit hiernaartoe was een ervaring op zich. Buiten Charlottetown gekomen werd het landschap spectaculair mooi - en begon het te sneeuwen. En niet zo weinig ook. Helaas in het sprookjesachtig bergachtige gebied twee zware ongelukken gezien die waren veroorzaakt door de dichte sneeuw en gladheid. Tegen tienen kwam we in een uitgestorven gebied praktisch zonder benzine te zitten. Dankzij de assistentie van vriendelijke Canadezen met een jerrycan benzine hebben we het net gered tot het volgende tankstation.

Vanmiddag rond 13.00 uur viel de beslissing om het hoofdkwartier naar deze veel oostelijker gelegen plek te verhuizen. Nadat het er eerst nog even naar uitzag dat de heli’s vanmiddag vanuit Charlottetown toch konden opstijgen, bleek al snel dat het weer te snel verslechterde. Dus vertrok ik met enkele journalisten per auto naar Sydney (in de provincie Nova Scotia). Ook de jagers verplaatsen zich namelijk vanwege het slechte weer naar het oosten. Was verleden jaar het ijs voor de jagers te dun, dit jaar is het rond Charlottetown te dik. De boten van de jagers komen niet of nauwelijks door het ijs.

Het slechte nieuws is echter dat de jacht wel degelijk is begonnen. Duizenden dieren zijn vandaag op het ijs van hun leven beroofd. En waarom!?

Omdat er mensen zijn die willen consumeren - koste wat kost. Ook als het 275.000 prachtige dieren het leven kost. Dieren die vandaag voor niks zo’n afgrijselijke dood zijn gestorven op de prachtige plek waar de meesten nog maar enkele weken geleden zijn geboren. Wreed uit hun groep weggeknuppeld. Omdat er mensen zijn die hun eigen kleine belangetjes voor de levens van andere dieren stellen. Omdat er mensen zijn die door het leven gaan zonder enig inlevingsvermogen. Omdat er mensen zijn die zonder met hun ogen te knipperen met een hakapik duizenden zeehonden in enkele dagen tijd vermoorden. En tot slot omdat er mensen op deze wereld zijn die met de vacht van deze prachige dieren willen pronken op catwalks.

Er rest mij slechts een conclusie:

Mensen die een bontjas of een bontkraag nodig hebben om gelukkiger te worden, moeten niet naar een kledingwinkel, maar dringend naar psychiater.

Het is Charlottetown geworden; vanuit deze plaats vertrekken de helikopters naar het ijs waar de zeehondenjacht plaatsvindt. Gisteravond heb ik me daar gemeld bij het tijdelijk hoofdkantoor van alle waarnemers van de HSUS. Het is er druk. Veel journalisten en waarnemers uit onder meer Amerika, Canada, Engeland, Spanje en Nederland.
De logistiek coördinator van deze operatie heeft vanmiddag uren boven de ijsvlaktes gevlogen om te zien waar de jacht lijkt te beginnen. De informatie die de overheid verstrekt, is summier. Het ministerie heeft tussen de grote kuddes zelfs een soort gps-zenders geplaatst, waardoor de jagers precies weten in welke richting de groepen zich bewegen. De jagers hebben zo altijd een informatievoorsprong.

Gaan we vandaag die overbekende en akelige beelden in het echt aanschouwen?
Het lijkt er niet op. Het weer is slecht. Er is veel natte sneeuw waardoor de helicopters niet kunnen vertrekken. Maar dat niet alleen: de Canadese overheid is nooit bijzonder coöperatief ten opzichte van de waarnemers, maar dit jaar is het erger dan ooit.

Normaliter worden vergunningen aan de waarnemers verstrekt vóór de jacht begint. (De vergunning waarvoor ik gisteren bij het ministerie van Visserij en Oceanen ben geweest.) Dit jaar heeft men iets nieuws bedacht. De papieren worden pas verstrekt op het moment dat het zeker is dat de jacht begonnen is. Wanneer dat is, weten de jagers uiteraard als eerste. Dat houdt in dat, op het moment dat de overheid begint met de papierwinkel, er uren overheen gaan voordat de waarnemers de eigenlijke papieren in handen hebben – en kunnen vertrekken. Komt nog bij dat de vergunningen per dag worden verstrekt.

Overigens is dit krampachtige gedoe het beste bewijs dat Canada zenuwachtig wordt van de waarnemers. En daar heeft het land alle reden toe: Nederland, België en Kroatië hebben al een importverbod. En de roep om een Europees importverbod wordt steeds luider. Zo’n verbod zou een enorme slag toebrengen aan de jacht. De beelden van de jacht versnellen het proces om tot een verbod te komen.

Gisteren, onderweg naar Charlottetown, heb ik met een jager gesproken. De gebruikelijke argumenten waarom de jacht noodzakelijk zou zijn, passeerden de revue. Er zouden teveel zeehonden zijn, die ‘onze’ vis eten. De zeehondenpopulatie zou het natuurlijk evenwicht verstoren… De wereld op zijn kop! Een paar duizend mensen komen daar met hun hakapiks en geweren in een paar weken tijd bijna 300.000 zeehonden vermoorden op de verder ongerepte ijsvlakten – en dat zou goed zijn voor het ecosysteem?! Overigens wees onderzoek van onder meer de Universiteit van Bristol twee jaar geleden uit dat de zeehondenpopulatie door bejaging en klimaatverandering wel degelijk in gevaar is.
De jager vertelde verder dat de paar dagen per jaar die hij jaagt nodig zijn om zijn inkomen op te vijzelen. Dat is natuurlijk tragisch, maar er ligt ook een fraaie taak voor de overheid om het gebied op een duurzame(!) manier verder te ontwikkelen. Met een beetje creativiteit zou je toch een eind moeten komen in zo’n prachtig gebied. Zodat veel meer inwoners dan het handjevol jagers ervan kan profiteren.

Wat opmerkelijk was, is dat hij vertelde dat hij na twee dagen commerciële jacht nog een paar dagen op traditionele jacht ging met de Inuit. Dat is een vreemd verhaal. De Inuit hebben namelijk een eigen (veel kleiner) quotum om zeehonden te bejagen.

Er komt net nieuws binnen dat er drie helicopters kunnen vertrekken?! Tot zover voor nu.

De helicopters vertrekken toch niet. Het weer is te slecht, waardoor we wel bij de zeehonden kunnen komen, maar niet terug aan land door de tegenwind. Het goede nieuws is: de jagers zijn nog niet begonnen te jagen. Dus: duizenden zeehonden hebben een dag langer geleefd.

Naast mij wordt een very famous American, jurylid Nigel van America’s Next  Top Model geïnterviewd. Hij is hier ook als waarnemer. Nigel is oprecht begaan met de zeehonden en gaf net, zeer geëmotioneerd, een statement af tegen de jacht. Geweldig dat juist een invloedrijk figuur uit de modewereld zo betrokken is!

Waar te beginnen?

Ongeveer een uur ben ik nu terug van de laatste helicoptervlucht van vandaag. En ik heb inderdaad die verschrikkelijke en overbekende beelden in het echt gezien. Deze beelden spoken door mijn hoofd. Ik zal proberen desondanks een coherent log te schrijven.

Vooropgesteld: de nieuwe regels waar Canada prat op gaat worden niet in de praktijk gebracht. Deze regels zouden moeten voorkomen dat dieren nog levend gevild worden… Ik kom daar zo op terug.

Vanochtend tegen elven kregen we nog vrij onverwacht een ‘go’. De vergunningen waren zowaar binnen en het weer was in de loop van de ochtend opgeklaard. Om zoveel mogelijk waarnemers en journalisten de kans te geven verslag te doen, waren er twee vliegsessies met vier heli’s. De eerste vlucht deelde ik met het hoofd van Respect for Animals (Mark Glover) en met de directeur HSUS Animal Programs (en hoofd van deze hele operatie: Rebecca Aldworth). Beiden zijn zeer ervaren huntwatchers en betrouwbare gidsen op de ijsschotsen. Verder waren er journalisten uit Amerika en Duitsland.

Al snel nadat we Sydney verlieten vlogen we boven het water. En dat veranderde al gauw in een onmetelijke ijsvlakte. Het lukt mij niet om de schoonheid daarvan in woorden te vangen. Adembenemend. Op een gegeven moment zagen we een sealing boat (boot van de jagers) - vastgelopen in het kruiende ijs. Maar geen zeehonden. Er werd niet ‘gewerkt’ op deze boot. We besloten in de buurt op een ijsschots te landen, ook omdat ik op dat tijdstip voor de Wereldomroep een interview moest geven vanaf het ijs per satelliettelefoon. Suboptimale omstandigheden - mede aangezien op een gegeven moment leek ons ijsschots enigszins op drift raakte tijdens het gesprek. Gelukkig pikte de heli, die even verderop op een schots stond te wachten ons snel weer op. Vervolgens hebben we nog een verdere verkenningsvlucht gemaakt waarbij we wel boten van de kustwacht zagen - en… mijn eerste zeehonden! Gelukkig in leven en zonder jagers in de buurt. Geweldig om die dieren over het ijs te zien bewegen. Een combinatie van onbeholpenheid en elegantie maakt ze onweerstaanbaar…

Helaas dus ook voor de jagers.
Dat bleek tijdens de tweede vlucht later vandaag. Na een minuut of 30 kregen wij inderdaad jagers in het vizier. En dan zie je dus inderdaad die beelden, die beelden die niet van je netvlies te branden zijn. Een boot, een paar mannen die rondscharrelen op het dek en plotseling springen ze op het ijs en rennen met een - gezien de slechte ijscondities ongelooflijke - snelheid elk op een zeehond af. Baf, baf met de hakapik op de kwetsbare dieren… Nietsontziend. Als razenden. Vervolgens worden de dieren meteen aan dezelfde hakapik mee naar de boot gesleurd en omhoog getakeld. De zijkant van de boot ziet rood van het bloed.

Kippenvel, verbijstering.

We hebben jagers vanaf verschillende boten aan het werk gezien; en telkens was dit het beeld.

Of de dieren meteen dood waren konden we vanuit onze positie niet zien. Wat we wel zagen, is dat de nieuwe regels absoluut niet worden gehandhaafd. De nieuwe regel behelst dat de dieren eerst in hun slagaders moeten worden gesneden om te ‘verbloeden’ zoals dat eufemistisch wordt genoemd. Kortom: ze moeten doodbloeden voordat ze worden gevild. Zo wil Canada voorkomen dat ze levend worden gevild…

Maar, die regel werd daar vandaag dus niet nageleefd. Los daarvan: laat deze dieren gewoon leven! Ze hebben maar één leven, net als wijzelf. Laten wij mensen eens wat zuiniger omgaan met deze schepselen.

Verder vliegend met de helicopter zagen we enorme bloedvlekken op het ijs. En de resten van pasvermoorde zeehonden. In dat gebied was het ijs te slecht om te landen, maar vanuit de lucht was goed te zien hoe Canada’s schandvlekken het ijs daar bezoedelen.

(Bijna waren daar trouwens nog wat kleinere bloedvlekjes bijgekomen, omdat de helicopterdeur aan mijn kant opeens openschoot. Ahum. Ik kan het navertellen, dus het is allemaal goed afgelopen.)

Tot slot.
Er zijn werkelijk hartverwarmende steunbetuigingen op dit weblog binnengekomen. Ik wil iedereen daar oprecht voor bedanken. Ook namens alle medewerkers, vrijwilligers, donateurs en bestuursleden van Bont voor Dieren.
Alleen met elkaars hulp kunnen we de wreedheden die hier worden gedaan vastleggen. We hebben een Nederlands importverbod, we gaan nu voor een Europees en uiteindelijk zal deze jacht stoppen, daar ben ik van overtuigd.

Heb ik gisteren vooral gruwel op het ijs gezien, vandaag heb ik zeehonden op het ijs gezien, zonder jagers in de directe nabijheid. Het is werkelijk een onvergetelijk gezicht om die prachtige dieren op magnifieke ijsschotsen te zien. Toch heeft juist zo’n plaatje een diepzwarte rand. Het doet je namelijk eens te meer beseffen welke pure schoonheid op ijs door de jagers zo wreed wordt verstoord.

Om die schoonheid te aanschouwen was ik bijtijds opgestaan. Voor zevenen moest ik op het vliegveld zijn. Ik had een afspraak met de crew van RTL om vroeg naar het ijs te gaan. De jagers zijn dan nog niet begonnen met knuppelen en daarom hadden we nog geen waarnemersvergunning nodig. En aangezien het DFO (Ministerie voor Visserij en Oceanen) pas na 10.00 uur contact (hoezo vertragingstactiek…?) zou opnemen met de HSUS of en zo ja, hoeveel waarnemers het ijs op mogen, was dit een uitstekend tijdstip om in alle rust op zoek te gaan naar zeehonden.

En dat is dus gelukt. Wat zijn ze mooi…

Overigens is hun prachtige uiterlijk is natuurlijk niet de reden dat Bont voor Dieren hen wil beschermen. Ook minder ‘knuffelbare’ dieren hebben recht op leven. Recht om hun natuurlijke behoeftes te kunnen ontplooien. Jammer genoeg is het juist hun mooie vacht die deze dieren zo gewild maakt als prooi van modehuizen.

Na zo’n drie uur op en boven het ijs te hebben doorgebracht, kwam - inmiddels net terug op het hoofdkwartier - het bericht van het DFO (ministerie) dat er maar twee helicopters de lucht in mochten - waarvan maar één van de HSUS. Volgens het DFO had dit te maken met het verminderde aantal jagersboten op het ijs - maar er is er juist één meer gesignaleerd dan gisteren… (En toen mochten er 4 helicopters vliegen.) Aangezien er een buitenlandse tv-ploeg was die vanavond vertrekt, werd besloten die als eerste te laten gaan. Het gebied waarover de jacht zich echter uitstrekt is ontzettend uitgestrekt. Met één HSUS-helicopter (en 2 heli’s in totaal) is het ontzettend moeilijk om überhaupt uit te vinden waar de jagers zich bevinden. Normaliter geven de helicopterpiloten de coördinatoren van waar zeehonden en/of jagers zijn gesignaleerd aan elkaar door. Zoals ze hier zeggen: It’s looking for a needle in a haystack. Je moet sowieso al geluk hebben om de jagers te spotten in zo’n groot gebied, laat staan met nauwelijks waarnemers.

Met dank aan de Canadese regering…

Terwijl ik dit tik, komt het nieuws dat er vandaag vanwege de verslechterde weersomstandigheden geen helicopters meer kunnen vliegen vandaag. Volgens planning zou ik vanmiddag weer in de richting van de jagers gaan.

De overweging die ik nu moet gaan beantwoorden is of ik nog langer in Canada moet blijven (met het risico misschien nog dagenlang niet te kunnen vliegen) of terug naar Amsterdam…

Wordt snel vervolgd.

Een kort logje dit keer. Het besluit is genomen morgen al naar Nederland terug te gaan. Het was een moeilijke afweging, maar dit lijkt de beste keuze - om een aantal redenen.

Het is op dit moment volstrekt onduidelijk of er de komende dagen meer dan 1 helicopter mag opstijgen. (Bovendien zijn de weersvoorspellingen niet goed, waardoor er wellicht helemaal niet gevlogen kan worden.) Als er inderdaad maar weinig waarnemers het ijs op kunnen, vind ik het belangrijker dat dat de professionele fotografen en cameralieden van onze Amerikaanse zusterorganisatie HSUS zijn. Zij moeten immers een zo uitgebreid mogelijk archief aanleggen met keiharde bewijsmaterialen over de jacht. Mijn taak vanuit hier was in de eerste plaats om wat ik hier heb gezien - en de duidelijke overtredingen van de zogenaamd ‘humane’ regels die ik heb geconstateerd, over te brengen aan pers en publiek in Nederland. Gelukkig is onze boodschap goed overgekomen. Daar kan ik door langer te blijven niet veel meer aan toevoegen. Het werk hier is in uitstekende handen bij de collega’s van de Humane Society United States en Respect for Animals. Zij blijven de jacht tot het einde van het seizoen volgen - ook als die zich verplaatst naar Newfoundland en Labrador. Uiteraard houden zij ook Bont voor Dieren op de hoogte van de ontwikkelingen aldaar.

Een laatste overweging om nu weg te gaan is het feit dat de jacht op deze plek zijn einde lijkt te naderen. De zeehonden verplaatsen zich (heel wijselijk!) naar andere gebieden, maar bovendien heeft een aantal jagersboten zich uit piëteit teruggetrokken na een tragisch ongeval gisteren waarbij - waarschijnlijk door een onhandige manoeuvre van de kustwacht - vier jagers zijn omgekomen. De kranten hier staan er vol van. Hoewel niemand hier uiteraard maar enige sympathie voor hun werk kan opbrengen, wenst niemand een ander mens zo’n dood toe. Rebecca Aldworth van de HSUS heeft de media te woord gestaan en aangegeven dat ook uit medemenselijke overwegingen met de jacht moet worden gestopt. Een argument dat de Humane Society overigens al jaren aanvoert en dus zeker niet voor de gelegenheid uit de kast wordt gehaald.

Mijn wekkertje gaat alweer om 3 uur vannacht. Dus ik laat het voor nu even hierbij. Thuisgekomen, zal ik absoluut nog uitgebreider ingaan op wat hier allemaal is gebeurd. - En wachten ook de nertsen weer op broodnodige aandacht. - Bedankt voor de aandacht en steun tot nu toe!

PS. Op dinsdag aanstaande (1 april, maar het is zeker geen grap!) gaat in Nederland na een overgangstermijn sinds medio jaren ‘90 definitief het verbod op de vossen- en chinchillafokkerij in. Een heuglijk feit, waar Bont voor Dieren dinsdag ook zeker bij stil zal staan.

Via een lange omweg (Sydney-Halifax-New York-Washington-Amsterdam) vanwege een gecancelde vlucht vanochtend rond achten weer geland op Schiphol.
Hoofd vol indrukken. Laptop vol foto’s.

Terwijl ik op mijn bagage wachtte was er een mooi moment om beleidsmedewerker Michiel te storen op zijn (welverdiende) vrije dag om te overleggen over ons persbericht dat er vanochtend uitgaat over het vossen- en chinchillafokverbod dat per vandaag definitief van kracht is! Ik hoop dat we ooit hetzelfde kunnen zeggen over een definitief verbod op de zeehondenjacht.

Net thuis aangekomen werd ik gebeld door Amber, de manager van Georgina Verbaan. Georgina doet morgen mee aan een wedstrijd in de PC Hooftstraat en maakt daarbij kans om een spiksplinternieuwe auto te winnen. Of Bont voor Dieren het goed vindt dat zij die aan ons schenkt als ze hem wint? Ja, natuurlijk, héél graag zelfs! Er duikelen allerlei ideeën door mijn hoofd hoe we zo’n auto kunnen inzetten voor campagnes. Georgina vindt het een geweldig idee als ze juist tijdens een wedstrijd in zo’n bontbolwerk als de PC Hooft haar prijs aan Bont voor Dieren afstaat. Wat een geweldige vrouw en actrice: zeer getalenteerd en oprecht begaan met de dieren.

Dit brengt mij bij de volgende - niet-onbelangrijke - zijweg. Als je werkt voor Bont voor Dieren (of een andere dierenbeschermingsorganisatie) kom je dagelijks in aanraking met de meest lage en wrede zaken die mensen hun mededieren aandoen. Gelukkig staan daar positieve voorbeelden tegenover van hoe mensen zich inzetten om deze wereld een beetje beter te maken. Denk aan mensen als Georgina, Karen van Holst Pellekaan, Annemarie Postma (en al die anderen die ik hier nu nog niet eens noem) op wie ik nimmer vergeefs een beroep doe voor onze acties. Onze collega’s van de HSUS die veel tegenwerking moeten ondervinden bij hun jaarlijkse verslaglegging van de zeehondenjacht. Maar ik denk ook aan onze trouwe vrijwilligers hier op kantoor: Frits, Marja, Arno en Esther (en hond Pollie om ons van tijd tot tijd op te vrolijken). Hun hulp is onmisbaar! Net als die van onze geweldige vrijwilligers buiten kantoor zoals Elles, Riane, Wilco en Ans - en nog véél meer mensen die ik hier niet allemaal kan noemen.

Terug naar vanochtend. Na het gesprekje over de auto rinkelde weer de telefoon.De Raad van State doet morgen uitspraak in een zaak die Bont voor Dieren heeft aangespannen tegen de gemeente Borsele inzake een vergunning voor uitbreiding van een nertsenfokkerij. RTV Zeeland vraagt of ik morgen in Zeeland kan zijn voor een interview. Wordt lastig, we spreken af dat ze me telefonisch een paar vragen stellen.

Aansluitend een leuk gesprek gehad met een redacteur van Pauw en Witteman over het waarnemerschap. Uiteindelijk gaat dat programma voor ons toch niet door omdat de reportage van RTLZ daarover al erg uitgebreid is.

Jammer. Maar gelukkig heeft het waarnemerschap van Bont voor Dieren al veel media-aandacht gekregen (en daarmee dus veel mensen, waaronder politici en beleidsmakers bereikt). Klik hier voor een paar voorbeelden. En kijk ook naar de reportage op RTLZ. Met beelden van cameraman Roel van Hees die heldhaftig uit een vliegende helicopter hing om alles goed te kunnen vastleggen. Op een gegeven moment viel hem op dat hij wel héél erg ver uit onze helicoper kon buigen - om te ontdekken dat zijn riem niet meer vastzat. De reportage wordt donderdag en vrijdag nog een aantal keer herhaald. Voor de diervriendelijke fashionista’s onder ons: hierbij een filmpje van Nigel Barker (jurylid America’s Next Top Model) die zich tegen de zeehondenjacht uitspreekt. Wij waren tegelijkertijd als waarnemer te gast bij de HSUS.

De beelden van de jacht die de afgelopen dagen de hele wereld rondgingen, tonen wederom de noodzaak aan van een Europees importverbod. De Canadese woordvoerder in bovengenoemde reportage gaf overigens zelf aan dat Canada niet blij zou zijn met een dergelijk importverbod. Voor een Europees verbod zet Bont voor Dieren zich dan ook in. Ook áchter de schermen. Zo is Michiel geregeld in Brussel te vinden om daar voor een importverbod te pleiten en de politici van de nodige informatie te voorzien. Ik doe hierbij nogmaals een dringend beroep op iedereen om vooral handtekeningen in te zamelen. Deze vormen een niet te onderschatten bijdrage aan elke campagne en lobby.

En niet te vergeten: ook de zeehonden in Namibië hebben het zwaar te verduren. Na Canada vindt daar de grootste slachting onder deze dieren plaats. In Namibië is het de Kaapse pelsrob die zijn leven niet zeker is door knuppelende en schietende jagers.

‘Waarom spuiten jullie de dieren niet onder de verf? Dan zijn de dieren niets meer waard voor de jagers.’
Die vraag is me een paar keer gesteld. Het antwoord is duidelijk. Als we dat zouden doen, zou niemand de komende jaren meer een waarnemersvergunning krijgen. Het effect is dus averechts: de jagers zouden daardoor juist hélemaal hun eigen gang gaan. Zonder enige controle. Zonder beelden die we naar politici kunnen sturen om hen ervan te overtuigen dat er Europees importverbod moet komen - en uiteindelijk een verbod op de jacht zelf natuurlijk. Door het spuiten van verf vertragen we kortom ons doel - en sterven er dus uiteindelijk nog veel meer zeehonden door de wrede hakapiks.

Wat kan ik hier nog aan toevoegen?

Vertel familie en vrienden wat er gaande is in Canada; haal handtekeningen op; zet je in voor Bont voor Dieren (donaties zijn uiteraard ook altijd welkom); laat mensen de beelden zien; ga niet naar Canada op vakantie zolang de commerciële zeehondenjacht daar niet verboden is; word lid van onze gratis nieuwsbrief zodat je altijd op de hoogte bent van onze acties; vertel bontdragers over de afschuwelijke werkelijkheid achter echt bont.

Kortom: breng de boodschap over! Voor een diervriendelijker, humanere en bontvrije wereld. Een wereld waar compassie geen loos begrip is.

Dank jullie wel.

Claudia Linssen