Politiek
EU
In juni 2009 stemt het Europees Parlement vóór een import- en handelsverbod op zeehondenbont. Een enorme overwinning waar dierenbeschermers binnen en buiten Europa zich jarenlang voor hebben ingezet.
De maatregel heeft al meteen effect. Canada stelt voor 2009 een quotum in van 280.000 dieren, maar aan het eind van het jachtseizoen zijn daarvan ‘slechts’ 70.000 gedood. Ook de economische crisis draagt hieraan bij: de prijs van zeehondenbont daalt.
Nationaal
Het Europese verbod volgt op een belangrijke overwinning in Nederland. Als tweede land in de Europese Unie, stemt Nederland in 2007 in met een importverbod op zeehondenproducten. België ging ons een paar maanden voor met eenzelfde verbod. Canada reageert woedend en dient een klacht in bij de wereldhandelsorganisatie WTO. Deze klacht is anno 2009 nog in behandeling, maar zolang dat het geval is, blijft het verbod gewoon van kracht.
Geschiedenis
Aan het Europese importverbod gaat een lange geschiedenis vooraf. Filmbeelden en foto’s van de bloedige jacht op babyzeehonden zorgen in de jaren zestig van de vorige eeuw voor veel beroering. Voor het eerst worden de praktijken van de pelsjagers op grote schaal zichtbaar. De beelden laten meedogenloze jagers zien. De schedels van jonge zadelrobben en klapmutsen worden met knuppels of geweerkolven ingeslagen. Terwijl de diertjes nog liggen te stuiptrekken worden ze vaak al gevild. De moeders kunnen niets anders doen dan machteloos toekijken.
Het eerste succes
Een golf van walging en protest overspoelt Europa. En met succes. Milieu- en dierenbeschermers krijgen het voor elkaar dat de import van de allerjongste zeehondjes, de whitecoats en bluebacks, in Europa verboden wordt. De markt stort vrijwel geheel in. Sindsdien worden zeehonden minder bejaagd, maar veilig zijn ze nog niet. Canada, Namibië en Noorwegen doden jaarlijks nog steeds honderdduizenden zeehonden.
In 1989 wordt dan ook de jacht op whitecoats in Canada, Noorwegen en andere landen verboden.
Maar dan... Zes jaar later doodt Noorwegen 2.600 jonge zeehonden. Ze zijn nét iets ouder dan twee weken (dus geen whitecoats meer). Onder het mom van wetenschap onderzoeken de Noren de beste dodingmethode. De keuze is tussen neerknuppelen en afschieten.
Provocatie
Eigenlijk provoceert Noorwegen hiermee de rest van Europa. Als felle politieke reacties helaas uitblijven is de zeehondenjacht opnieuw geopend. Binnen de kortste keren staan ook de Canadezen weer op het ijs. In 1996 krijgen Canadese jagers officieel toestemming om 250.000 zeehondjes (vanaf 2 weken oud) af te slachten. Dit aantal vinden de pelsjagers te klein. Daarom maken ze nog eens 100.000 dieren extra af. In plaats van deze illegale jacht te bestraffen wordt de vergunning achteraf gewoon uitgebreid tot 350.000 dieren.
Protesten
De wereldwijde protesten zwellen weer aan. Wereldwijd zijn mensen verbijsterd door de jaarlijkse slachting op zeehonden. Ook Bont voor Dieren voert intensief campagne en lobby voor enerzijds een importverbod op zeehondenbont, en anderzijds voor een verbod op de jacht zelf. Zo lobbyen we bij Europarlementariërs in 2006 voor een Schriftelijke Verklaring dat zij vóór een importverbod op zeehondenbont zijn. Deze Verklaring wordt door een recordaantal Europarlementariërs getekend. Het betekent de opmaat voor het importverbod dat in 2009 door het Europees Parlement wordt aangenomen.
Nieuwe markt
In Europa mag het bont van zeehonden vanaf 2010 niet meer verkocht worden. In Azië en andere delen van de wereld is men helaas nog niet zover. De jacht op zeehonden wordt door een overgrote meerderheid van de mensen in Europa en Canada sterk afgekeurd. Maar de regeringen en de bontindustrie lijken zich daar niets van aan te trekken. De zeehondenjacht levert namelijk veel geld op. In Aziatische landen is het bont van jonge zeehondjes erg populair. Oudere zeehonden worden gedood vanwege hun penis. In Azië brouwen dokters daar liefdesdrankjes van.
Bont voor Dieren blijft daarom actie voeren. Wereldwijd. Samen met buitenlandse dierenbeschermingsorganisaties oefenen we druk uit op regeringen. Net zolang tot de zeehond overal ter wereld bescherming vindt.
Kijk onder Campagnes voor onze acties tegen de zeehondenjacht.
