Bont voor Dieren

Zeehondenproducten zijn afkomstig van zeehonden die op gedood worden in Canada, Namibië of Groenland. De slachting is commercieel en grootschalig van aard dan wel kleinschalig en zelfvoorzienend. Hieronder meer informatie over de verschillen.

Zeehondenjacht Canada

Elk jaar gaat in april de grootschalige commerciële zeehondenjacht van start in Canada. Zeehondenpups van nog geen 3 maanden oud worden op brute wijze doodgeknuppeld voor hun vacht. Dit terwijl de zeehondenjacht Canada economisch niet veel meer oplevert; al 35 landen hebben handelsverboden ingevoerd waardoor de marktwaarde van zeehondenproducten de laatste jaren is gekelderd. Zonder flinke subsidies van de Canadese overheid zou deze bontindustrie al lang niet meer bestaan.

Quota en vangst

De Canadese overheid geeft ieder jaar maximale vangstquota aan, het maximaal aantal zeehonden dat gedood mag worden. De laatste jaren lag het vangstquotum rond 400.000 zeehonden. Het uiteindelijke aantal gedode zeehonden verschilt per jaar, maar sinds het Europese importverbod werd aangenomen ligt het op ongeveer 50.000 zeehonden per jaar. Wetenschappers schatten dat er in werkelijkheid tweemaal zoveel zeehonden worden gedood dan in de officiële statistieken staat vermeld. Dieren die door de pelsjagers verwond zijn, vluchten onder het ijs en sterven in het water. Canada en Groenland jagen op dezelfde populatie zeehonden, maar hebben tot nu toe geen gezamenlijk beleid rondom de jacht. In Groenland worden jaarlijks ruim 80.000 zadelrobben gedood.

Klimaatsveranderingen hebben ook verregaande gevolgen voor de zeehondenpopulatie. Bij slechte ijsomstandigheden is er hoge sterfte onder de zeehondenpups. In 2002 werd geschat dat 75% van de zadelrobpups is gestorven wegens gebrek aan ijs. Dit heeft uiteindelijk ook gevolgen voor het voortplantingssucces en de populatie van de zadelrobben die pas geslachtsrijp zijn na 5 jaar.

Gebrek aan dierenwelzijn

Verschillende dierenartsen hebben de zeehondenjacht geobserveerd en geconcludeerd dat zeehonden levend werden gevild. Jagers checken niet of het dier dood is voordat het wordt gevild en/of zeehondjes worden een tweede keer geknuppeld of beschoten, omdat ze nog bij bewustzijn waren na de eerste klap etc. Jaar in jaar uit constateren jachtwaarnemers hoe gewonde zeehonden door de jagers worden achtergelaten en zeehonden, terwijl ze nog bij bewustzijn zijn, met bootshaken over het ijs worden getrokken.

In 2014 reisde Bont voor Dieren af naar Canada om de gruwelijkheden op beeld vast te leggen en aan de wereld kenbaar te maken. Kijk hieronder onze videoreportage over de jacht of lees meer informatie op onze pagina ‘Stop de Knuppels!‘

Subsidies en krimpende markt

De jacht op zeehonden wordt (indirect) met miljoenen gesubsidieerd door de Canadese regering. Het geld is de laatste jaren ook gestoken in het vinden van nieuwe afzetmarkten, bijvoorbeeld door middel van het financieren van handelsmissies naar China. Toch levert de commerciële zeehondenjacht vergeleken met andere industrieën betrekkelijk weinig op. Volgens de overheidsstatistieken heeft de zeehondenjacht slechts een aandeel van 0.5% in het bruto binnenlands product van de provincies Newfoundland en Labrador, waar meer dan 90% van de commerciële zeehondenjacht plaatsvindt. Het is moeilijk te achterhalen hoe de handel in elkaar zit van zeehondenhuiden en andere producten zoals vlees en olie. De exportgegevens van Canada geven alleen aan dat er in 2015 export van ruwe zeehondenhuiden naar China plaatsvond. Sinds 2007 verstrekt Canada geen gegevens meer over export van bewerkte (geverfde) zeehondenhuiden.

Feiten over de Canadese jacht

  • De meeste jachtactiviteiten in Canada vinden plaats na het geboorteseizoen, eind maart/begin april.
  • De Canadese commerciële zeehondenjacht kent twee fases. Het eerste deel van de jacht vindt plaats in de Golf van St. Lawrence; ruim twee weken laten begint de tweede fase bij de ‘Front’; een zeer onherbergzaam gebied bij de kust van de provincies Newfoundland en Labrador.
  • Er wordt op twee soorten zeehonden gejaagd: zadelrobben (Phoca groenlandica) en klapmutsen (Cystophora cristata).
  • In Canada is het wettelijk toegestaan om zadelrobben te doden zodra hun sneeuwwitte pelzen beginnen te ruien. Dit begint als ze twee of drie weken oud zijn. De eerste dagen na de geboorte worden ze ‘whitecoats’ genoemd.
  • Het is wettelijk verboden om jonge klapmutsen (tot ± 13 maanden oud), de zogeheten ‘bluebacks’ te doden of hun vachten te verkopen, ruilen of verhandelen.
  • Oudere zeehonden worden ook gedood vanwege hun penis (die in Azië gebruikt worden als afrodisia).

Zeehondenjacht Namibië

Jaarlijks wordt een maximaal jachtquota gesteld en de laatste jaren mogen er tot 80.000 jonge zeehonden en 6000 oudere mannetjes zeehonden worden gedood. Dit quota wordt al jaren niet meer gehaald maar jaarlijks worden er nog altijd 30.000 pelsrobben op brute wijze gedood. Van het totale aantal geslachte zeehonden in 2014 werden er 26.000 gedood voor hun vacht. Het gaat hier om zeehondenpups van nog geen jaar oud die vaak nog worden gezoogd door hun moeders. Daarnaast werden er 4000 mannetjeszeehonden gedood voor hun geslachtsdeel, welke in sommige delen van Azië verkocht wordt als seks stimulerend product. Een economische studie in opdracht van Bont voor Dieren wijst uit dat het zeehondentoerisme in Namibië 300 procent meer oplevert dan de jacht. Jaarlijks wordt binnen enkele uren het jachtgebied afgezet, met bewakers beveiligd en vindt er een slachting van duizenden zeehondenpups plaats. Daarna worden in rap tempo de bloedsporen van het strand geveegd voor de toeristen. Ieder jaar berichten wij weer over de slachtpartij in Namibië tussen begin juli en midden november.

Gebrek aan dierenwelzijn

Het merendeel van de Kaapse pelsrobben zijn pups tussen de 7 en 10 maanden oud, waarvan de meesten nog gezoogd worden door de moederzeehonden. De Namibische regelgeving geeft aan dat de dieren geschoten of geknuppeld worden, en in het geval van knuppelen moeten de dieren alsnog ‘doodgebloed’ worden door het dier met een mes neer te steken na het knuppelen, een methode genaamd “stun and stick”.

In 2009 zijn twee onderzoekers namens Bont voor Dieren naar Namibië afgereisd om beelden te maken van de jacht. Een hachelijke onderneming waarbij onze onderzoekers letterlijk hun leven hebben gewaagd om de beelden te maken. Dit is gelukt, wat een geweldig resultaat is geweest, want er waren eerder nog geen overtuigende beelden van gemaakt. De beelden zijn de wereld over gegaan en iedereen heeft kunnen zien wat daar gebeurt.

Feiten over de Namibische jacht

  • De slachting vindt jaarlijks plaats vanaf begin juli tot november
  • Er wordt gejaagd op Kaapse pelsrobben (Arctocephalus pusillus pusillus), en merendeel van de gedode pelsrobben zijn pups tussen de 7 en 10 maanden
  • De regering geeft ieder jaar toestemming voor het doden van ongeveer 80.000 zeehonden
  • De Namibische autoriteiten staan niet toe dat de zeehondenslachting wordt waargenomen door onafhankelijke dierenwelzijnsexperts. Het is Bont voor Dieren in 2009 wel gelukt om beelden te maken en wereldwijd te verspreiden
  • Producten van Kaapse pelsrobben mogen niet geïmporteerd worden binnen de EU sinds het importverbod is aangenomen in 2009

Zeehondenjacht Inuit vs. commercieel

De Inuit zeehondenjacht in Canada is kleinschalig en vindt plaats in het Arctische gebied. Hierbij gaat het om een jacht op open water en er worden ongeveer 2000 zadelrobben gedood per jaar.

De Inuit zeehondenjacht in Groenland is grootschaliger. Van de totale bevolking van Groenland is ongeveer 88% Inuit. De Groenlandse zeehondenjacht betreft een gemiddelde van 80.000 gedode zeehonden per jaar. Bijna de helft van de zeehonden die geraakt worden, ontsnapt en overlijdt in zee. De jagers in Groenland hebben de beschikking over motorboten en ongeveer 85 % van de zeehonden wordt geschoten, de rest sterft een verdrinkingsdood via het gebruik van netten, omdat er in bepaalde periodes niet genoeg zonlicht is. Er zijn meerdere artikelen gepubliceerd over het dumpen van duizenden zeehonden karkassen en de verspilling van het vlees, omdat er onvoldoende vraag naar zeehondenvlees is. De Inuit uitzondering in het EU verbod is opgesteld om de kleinschalige jacht te beschermen en de traditionele jager een levensonderhoud te bieden. Deze uitzondering is nadrukkelijk niet bedoeld voor commerciële jagers en grootschalige jachtpraktijken.