Bont voor Dieren

Zeehondenjacht is wreed

Pups mogen als ze slechts twee weken oud zijn en hun witte vacht zijn verloren bejaagd worden. Ze worden neergeschoten of met een houten knuppel met een ijzeren punt (‘hakapik’) geslagen. Vaak wordt de zeehond gewond achter gelaten om later aan zijn verwondingen te overlijden. De jagers gaan gehaast te werkt en controleren regelmatig niet of het dier buiten bewustzijn is. Levende dieren worden soms bij vol bewustzijn aan stalen haken gespiest. Er wordt op zadelrobben, klapmutsen en grijze zeehonden gejaagd.

Onvoldoende ijs

Zeehondenpups zijn afhankelijk van ijs, ze worden op het ijs gezoogd. Door klimaatveranderingen neemt het ijs af waardoor de sterfte onder zeehondenpups groot is. Tijdens jaren waarin er weinig ijs is is de sterfte onder zeehondenpups bijna 100 procent door de combinatie van het slechte ijs en de jacht.

Levert niets op, jacht wordt gesubsidieerd

Door een krimpende afzetmarkt en het slechte ijs van de afgelopen jaren is de zeehondenjacht niet rendabel en wordt er belastinggeld van de Canadezen gebruikt om de jacht in stand te houden. Uit onderzoek van de Environics Research Group is gebleken dat 68% van de Canadezen tegen deze vorm van steun is. Een overgrote meerderheid van 84% van de Canadezen is van mening dat deze subsidie gebruikt zou moeten worden voor omscholing van de zeehondenjagers. Door te stoppen met de jacht kan de Canadese overheid 7 miljoen dollar (5,3 miljoen euro) per jaar besparen.  De jacht levert slechts een paar honderd parttime banen voor een paar weken per jaar op.

Landen willen het bont niet meer hebben

De afzetmarkt voor het zeehondenbont is erg klein. 35 landen waaronder de Verenigde Staten (1972), Mexico (2006), Rusland (2011), Wit-Rusland (2011), Kazachstan (2011), Taiwan (2013) en de gehele Europese Unie (2009) hebben importverboden op zeehondenbont. Voor de EU geldt een uitzondering op zeehondenbont afkomstig van jacht door Inuit. Destijds kwam 90 procent van al het zeehondenbont terecht op de Russische markt. Ondanks dat het Nationale Volkscongres van China in 2011 twee voorstellen heeft aangenomen om de import van zeehondenbont te verbieden er geen importverbod van kracht en belandt nu eigenlijk al het zeehondenbont op de Chinese markt.

Al 35 landen zeggen NEE tegen zeehondenbont. Hieronder volgt een chronologisch overzicht van de diverse verboden.

1972 De Verenigde Staten stelt ‘Marine Mammal Protection Act’ in met verbod op import van zeehondenproducten.

2006 Mexico en Kroatië stellen verbod in op import en export van zeehondenproducten.

2007 België, Nederland, Italië, Duitsland, Oostenrijk stellen verbod in of ondernemen stappen om verbod in te stellen op import op zeehondenproducten.

2009 De gehele EU (28 landen) stelt importverbod in op zeehondenproducten met een uitzondering voor producten afkomstig van de zelfvoorzienende jacht door Inuit en andere inheemse bevolkingsgroepen.

2011 Douanes van Rusland, Kazachstan en Wit-Rusland stellen verbod in op import en export van zeehondenbont van zadelrobben.

2011 Het Chinese parlement (National People’s Congress) bespreekt twee wetsvoorstellen voor een nationaal importverbod, maar stelt nog geen importverbod in.

2013 Taiwan stelt importverbod in op zeehondenproducten.

2014 Zwitserland kondigt aan zeehondenproducten te gaan verbieden (zodra de Wereld Handels Organisatie een positieve uitspraak doet over EU importverbod).

2014 De Wereld Handels Organisatie oordeelt dat het EU importverbod in overeenstemming is met internationale handelsregels.