15 april 2026 – Ook dit jaar waren we weer op straat te vinden om te demonstreren tegen de Canadese zeehondenjacht. We stonden met een Silent Protest voor de Markthal in Rotterdam. Voorlichters gingen het gesprek aan met voorbijgangers om bewustwording te creëren. Maar vooral om uit te leggen dat actievoeren en de petitie tekenen helpt. Dat collectief de handen ineenslaan, ook als het tientallen jaren duurt, het meest waardevolle is wat we voor deze weerloze zeehondenpups kunnen en moeten doen.
De afbeeldingen op de borden die worden vastgehouden draaien er geen doekjes om. Een jager staat met zijn hakapik hoog in de lucht, op het punt om het zeehondje onder hem op het ijs genadeloos zijn toekomst te ontnemen. Op een andere foto liggen twee zeehondenpups die hetzelfde lot ondergingen. Op andere borden staan foto’s van pasgeboren pups, met daarop hun geboortedatum en (toekomstige) sterfdatum. Ze worden allemaal hoogstens vier weken oud…
400, 5.000, 2.300, 1.000… Het zijn de getallen die voorbijgangers noemden op de vraag hoeveel zeehonden jaarlijks nog worden gedood voor hun vacht. Handen gingen voor de mond, ogen sperden wijd open en hoofden schudden vol ongeloof bij het antwoord: 30.000. Dat werd door de voorlichters op straat gedeeld. De meesten moesten zelfs nog wennen aan het feit dat deze jacht ieder jaar plaatsvindt. Niemand, maar dan ook niemand kon zich daarin vinden.
Een voorbijganger kwam met betraande ogen op ons af. Aangeslagen vertelde ze: “Ik heb 30 jaar geleden een keer een filmpje gezien van hoe dit eraan toe gaat. Dat is nooit van mijn netvlies verdwenen.” Ze wilde er nog wat aan toevoegen, maar haar stem brak. Terwijl ze met de ene hand een traan wegveegde, pakte ze met haar andere hand haar telefoon. Camera open, QR-code scannen en de petitie tekenen. “Dit is het minste wat ik kan doen.”
